Ekosystemy referencyjne i lasy ochronne

 

Podstawowym wskaźnikiem oceny gospodarki leśnej prowadzonej w polskich lasach jest „Krajowy Standard Odpowiedzialnej Gospodarki Leśnej FSC W Polsce".

Forest Stewardship Council (FSC) jest międzynarodową organizacją której celem jest promowanie i wdrażanie odpowiedzialnej gospodarki poprzez stworzony system certyfikacji.   Zajmuje się tworzeniem i weryfikacją standardów FSC wśród jednostek posiadających certyfikaty.

 

Zgodnie z zasadami wyżej wymienionego standardu Nadleśnictwo Szczytno wyznaczyło powierzchnie ochronne oraz referencyjne charakteryzujące się szczególnymi walorami przyrodniczymi.

 

Lasy wodochronne to lasy chroniące zasoby wodne na siedliskach wilgotnych i bagiennych a także znajdujące się na powierzchniach okresowo zalewanych. Obecność tych drzewostanów jest kluczowa dla przetrwania niektórych gatunków roślin i zwierząt.

 

Lasy glebochronne pełnią głównie funkcję przeciwerozyjną, zapewniają odpowiednią stabilizację podłoża, zapobiegają przemieszczaniu i osuwaniu się gleby. Szczególnie istotne jest ich występowanie na powierzchniach gdzie dominują gleby luźne oraz na terenach o dużym stopniu nachylenia.

Ekosystemy referencyjne to obszary skrajnie rzadkie zachowane w stanie naturalnym lub maksymalnie zbliżonym do naturalnego, silnie zróżnicowane biologiczne i mające szczególne znaczenie dla zachowania cennych fragmentów rodzimej przyrody. Do ekosystemów referencyjnych zaliczamy: rezerwaty (HCVF 1.1), ekosystemy skrajnie rzadkie (HCVF 3.1) oraz drzewostany w ekstremalnych warunkach wzrostu.

 

 

Ekosystemy referencyjne

Powierzchnia [ha] % udział
Rezerwaty (HCVF 1.1) 27,9 0,17
Ekosystemy skrajnie rzadkie (HCVF 3.1) 109,24 0,67
Drzewostany w ekstremalnych warunkach wzrostu 246,36 0,84
Razem 369,11

2,26

Powierzchnie ochronne                      

Powierzchnia [ha] % udziału
Lasy wodochronne 3749,94 23,34
Lasy glebocronne 134,67 0,82
Razem 3884,61 24,16

                           Ogółem     

4253,72    25,69